Toen wij van Amsterdam naar Haarlem verhuisden wilden we in onze nieuwe woonkeuken een houten vloer. Dat lieten we verzorgen door een Amsterdams bedrijf. Nadat de vloer gelegd was, bleek xe9xe9n van de planken oneffenheden te vertonen. Volgens de vloerlegger kon het geen kwaad, dus lieten we het maar zo.
Toch kregen we steeds meer het idee dat we een vorm van houtworm in huis hadden. De Amsterdamse firma was ondertussen overgenomen door een andere en die had blijkbaar nog nooit van 'service' gehoord ('Nee, we hebben alleen de naam overgenomen, niet de klanten').
Verderop in onze eigen straat zit ook een vloerenhandel en dus besloten we afgelopen week eens bij onze buurman advies te vragen. Die wilde met alle liefde wel even een kijkje nemen.
In de keuken zakte hij door zijn kniexebn. Of we die dag hadden gestofzuigd, was zijn vraag. Pardon? Het bleek dat hij wilde weten of we hoopjes zaagsel hadden opgezogen. Dat was niet het geval. En omdat het probleem zich beperkte tot xe9xe9n plank trok hij de conclusie dat het geen houtworm kon zijn, wat bij ons uiteraard grote opluchting teweeg bracht.
's Avonds kwam zijn bestelbusje voorbij rijden. Even later kwam de wagen achteruit terug en stopte voor ons huis. Buurman en een andere man stapten uit. Of zijn vloerenlegger ook nog even een kijkje mocht nemen?
Ook die zakte op zijn kniexebn, bracht zijn gezicht tot een centimeter boven de beschadigde plekken, keek, voelde, keek nog eens, kwam overeind en sprak de geruststellende woorden: ,,Inderdaad, het is geen houtworm."
Opgewekt in xe9xe9n adem daaraan toevoegend: ,,Het is houtrot."
